|
January 11th, 2009
سلام به همه ي دوستان براي ورود اينجا كليك كنيد نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | 8 نظر »
|
|
October 19th, 2008
تهيه كتاب بنده با عنوان “كاش تكرار نمي شدي” با استفاده لينك زير كاش تكرار نمي شدي – محمدرضا پورمند Purchase Proscar نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | Comments Off
|
|
April 22nd, 2007
تکرار گناه ما بود مائی که از آئينه سخن می گفتيم… به تطهير شيشه های دلمان قسم ما در ابتدای خلقتمان به انکار رسيديم آنگاه که عشق با انکار جان می گرفت…يادت هست؟ يادت هست کوچه باغ ترسهای مداومت از رعشه های عاشقانه سنجاب روحمان؟ و هر ثانيه تصورات کفشهايم آزارم می داد وقتی به حرمت تو يک عمر در همان نقطه ی وداعت تنها ماند…يادت هست؟ يادت هست گفتی می آئی و سکوت می آوری؟!!! يک عمر نيامدی و من بی تو به سکوت خو کرده ام…بی نشاط چشمهای بی قرار رفتن تو… با من بگو ای نزديک ترين حادثه به آغاز دلدادگی آيا هنوز در حوالی روزها و شبهای شيرينت تحمل به ياد آوردن اسم کوچک من را داری؟!!! به اغاز قصه های شيرين کودکانه قسم به تکفير هر چه گلدان نمک باره به تناسب دستهای دعاگر کودکان فقير به هر چه با من غريبه است… من سالهاست که دلم برای گلدان نداشته ام تنگ است برايم دعا کنيد… محمد رضا پورمند ۱۱ مهر ۱۳۸۴
نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | نظرات »
|
|
April 22nd, 2007
سر در گم از شبانه هاي بيخوابگي به دنبال تو مي آيم در تابوتهاي خاطره… كه غسل تعميد را فراموش كردند تا لذت گناه تا هميشه بر دوش كودكي هايم باشد من با اين سن…هنوز گوشه اي از اتفاق بودنم را باور ندارم…سكانسهاي ناتمام در زندگيم كم نبوده است اما هيچ كدام سر دردآور تر از ليوان اب در پشت شيشه هاي ياس نبوده است بي شك نمي داني كدامين ذهن از سردردهاي دائمش لذت مي برد زيرا تنها با سردرد است كه آن گوشه ي اتفاق بودن را فراموش مي كني تقدير نوعي دست نوشته ي خاك خورده است كه ما هر 2000 سال يك بار مي آييم تا در لباس جديدي اتفاق بيفتيم…و خودمان را با روياهاي صادقه دور بزنيم تا نفهميم كه در فواصل كوتاه بودنمان جدا از تكرار … بيشتر از اين كه هستيم عمر نمي كنيم من هميشه در پي توام حتي در خواب رهايت نمي كنم زيرا در عمق روح من طنابي وجود دارد كه از تار عنكبوت هم چسبنده تر است پس خيال دور شدن را از سرت بيرون كن من تا اخر اين فواصل با تو مي آيم و در فاصله ي بعدي باز به تو مي رسم درست در همين لحظه. تابوتهاي پوسيده ي نو آوري را رها كن زندگي در تداوم رنج است…يك ان كه بدون رنج زندگي كني مي فهمي حيات تو به همين فكرهاي پوسيده ي روزانه ات بستگي دارد بدون رنج شور بختي شادمانه اي را تجربه مي كني كه سر از چاه تنفر در مي اورد به تغييرات كوچك دوروبرت نگاه كن قدت كوتاه تر مي شود اما هنوز اميد داري اندامت نحيف تر مي شود اما هنوز تميد داري موهايت ريزش پيدا مي كند اما هنوز اميد داري دندانهايت عاریه مي شوند اما هنوز اميد داري پاهايت واريس مي گيرند اما هنوز اميد داري آمارهاي مرگ و مير در اثر مصرف مشروبات الكلي و سيگار بالا مي رود اما هنوز اميد داري دوستهايت رهايت مي كنند تا در انزوا بپوسي اما هنوز اميد داري خانواده ات از تو قطع اميد كرده اما تو هنوز اميد داري معشوقه ات در بستر هم خوابگي كس ديگري در اوج لذت آه مي كشد…بي تعلق به گذشته اش … اما تو هنوز اميد داري دور تسلسل زايشها و مرگها با تو و بدون تو تكرار مي شوند و تو هيچ كاره اي اما هنوز اميد داري هر روز كه به بلوغ فكريت نزديك تر می شوی دوز قرصهاي خواب و سردردهاي كوفتيت بالا مي رود اما تو هنوز اميد داري جامعه هر روز به بهانه هاي جديدالتاسيس تحقيرت مي كند اما تو هنوز اميد داري به فكرهاي خود هم شك مي كني انگار با واقعيات موجو در تناقضند بي هيچ شباهتي با فواصل قبلی … اما هنوز اميد داري مي تواني به من بگوئي به چه اميد داري؟ اين سوالي است كه وجه كمكيه به زور زنده داشتن آدم هاست. اميد كلمه اي كه در تشابه اش با آرزو كمتر كسي شك مي كند اما اميد كجا و آرزو كجا دو كلمه كه حتي در ساختار ذهني خواننده هم به جاي هم كمتر كاربرد دارد آرزو را اين طور تعريف مي كنيم:چيزي كه با تمام وجود در طلب آن هستيم و اميد نيرويي كه به ظاهر انگيزاننده اي براي رسيدن به آرزوست در حالي كه وسيله اي دروغين براي زنده نگهداشتن ماست مانند دستگاه اكسيژن براي يك بيمار مبتلا به نمي دانم چيچيك فلان پزشك صده ي 18 بعد از فواصله ممتد متصل به عصر حاضر ميلادي مي بينيد حتي در اينجا هم شان انسان رعايت نمي شود ..اولين شرط احساس برتري نسبت به ساير موجودات چيست؟؟تفكر؟؟علم؟؟ ازكجا مي دانيد كه نهنگ فكر نمي كند اشرف مخلوقات است؟ هميشه اين خود ما هستيم كه در ذات خود و در فکر خود بهترينيم همانطور كه گنجشك مادر فكر مي كند براي جوجه هايش بهترين مادر است ديد ما مدام تغيير مي كند چه اگاهانه و چه نا اگاهانه يادتان هست كودكي در شيطنتهاي كوچك روزمره مان شكل مي گرفت و اكنون هر كدام از ما شيطاني در وجودمان داريم كه ظلم و گناهان او را به پاي تقدير مي گذاريم و با اميد به چيزهاي موهوم پيش ساخته ادامه مي دهيم…يكي له مي شود..ما ادامه مي دهيم…يكي اميدش خورد مي شود ما ادامه مي دهيم…يكي ديوانه مي شود ما ادامه مي دهيم…يكي گونه اش با سيلي سرخ است ما ادامه مي دهيم…يكي………. تا آخرين نفس به حول و قوت اللهي شيطان ذاتمان پيش مي رويم تا وقفه ي بين فواصل …انتقال روح براي اف-ديسك مجدد و پارتيشن بندي جديد با حذف كليه ي حوادثي كه در اين فاصله رخ داده است…تو در اخرين ثانيه قبل از اين انتقال به كدام گناه خود فكر مي كني؟ من به تو فكر ميكنم. محمدرضا پورمند زمستان ۸۴ نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | 1 نظر »
|
|
April 12th, 2007
براي ديوانه نويسي هاي شبانه ام …بهانه اي جز گلايه از تو ندارم نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | نظرات »
|
|
February 28th, 2007
خوب بودم وقتی که بودی
حالا که رفتی از پریشونیام که بگذرم بازم به خودم نمی رسم آخه همرات اومدم اومدم نکنه تو غروب و غربت و غبارای اونور رسیدنت یه وقت دلت هوای اونروزی رو کنه که با هم خوب بودیم
باهات اومدم ، هر جا که رفتی هرجا که بودی و انگار من رو نداشتی باورت نمی شه اگه بگم ، چه شبایی اشکاتو برات با برگ کتابم پاک کردم که نکنه کسی تو گیر و دار هق هقت بیاد و بفهمه که باز یاد من اوفتادی
کنارت بودم حتی اونروزی که دیگه گفتی : عشق من تموم جونت آزاد یادته؟ هی می گفتی : اون که دیگه نیست اون که کسی نبود اون که مرد … ولی من جلوت بودم پیشت زنده یادته روز اول یادته گفتم : دوست دارم / بارون اومد گفتی : خدا فهمید … ازش بپرسم ؟؟؟
بپرس ! به همون نیمکت توی باغ قسم هر موقع بارون میاد با هر ضربه اش رو دلم بوی تموم رزایی که برات چیدم بوی تموم حرفایی که بهت نگفتم بوی عطر جوهری کتابت همه و همه سرریز می شه تو دلم و انگار انگار یه نفر می گه یه روز میای میای و می شینی رو نزدیکترین نیمکت به من و از ترس اشکات عینک دودی می زنی …
نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | 3 نظر »
|
|
February 6th, 2007
به حسهايت شک کن مرد اين تناسخ ، اين سرازيري ، اين تدفين چشمهايت آنقدر خيس آرزو بودي از پا که افتادي ، مسيرش را کج کرد تا حتي نبيندت. حالا کنار اينهمه خاطره کاش خداحافظي نکرده ، مي رفتي. محمدرضا پورمند 16/11/1385 نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | 1 نظر »
|
|
January 15th, 2007
گونه بوسه و خدانگهدار آخرین … این بود سرانجام آن ادعای ماندنت
محمدرضا پورمند – کتاب کاش تکرار نمی شدی – دارینوش بهار- 84
نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | 3 نظر »
|
|
January 8th, 2007
دوم اردیبهشت ، پنجم پنجره ، هفتم آسمان ، نهم مهر این روزها در تقویم هیچ خدایی ثبت نشده فقط تو می دانی و من نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | 1 نظر »
|
|
December 30th, 2006
جایی برای پیوند صبح با چشمهای تو اولین نگاه اولین نوازش زرد رنگ خورشید اولین نکوهش برگهای پیاده رو اولین سلام … نثار تو باد !
سلامی دوباره می کنم به این گوشه ی دلم که ماه ها بود خاک می خورد و غفلتم را نظاره می کرد… سلام می کنم به شما رهگذری که می آیی و می خوانی و می روی… شاید ماندن حدیث ساده ای نیست ما همگی در آمد و شدیم.برای تفهیم دردهای ریز عقده های درشت … هذیانهای مربوط ، بحثهای نا مربوط. حالا که آمدیم … پس هراز گاهی کنار گوشه ی دلمان بشینیم و برایش آواز بخوانیم … من می نویسم . تو بخوان . همه گوش می کنیم. نوشته شده در دست خط محمدرضا پورمند | 1 نظر »
|
